กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“บุตรขอคารวะท่านบิดาเจ้าข้า!”
ข่งเซวียนและจินเผิงคุกเข่าลงทั้งสองข้าง ในใจตื่นเต้นมิอาจสงบ โดยเฉพาะจินเผิง เขามิได้มีภาพจำเกี่ยวกับบิดาผู้นี้มากนัก แต่มิได้ขัดขวางความตื่นเต้นที่ได้พบบิดาผู้ให้กำเนิด
“ดี เซวียนเอ๋อร์ เผิงเอ๋อร์ พวกเจ้าลำบากมาแล้ว ลุกขึ้นเร็ว”
หยวนเฟิ่งก้มตัวลง คว้าแขนทั้งสองของทั้งคู่ มองเด็กทั้งสองนี้ ในใจเกิดความรู้สึกผิด เขากับบุตรคนอื่นๆ ของเขาในปีนั้นแม้ตายในสนามรบ แต่ก็กลับคืนชีพ อย่างน้อยก็ยังได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าครอบครัว
แต่บุตรสองคนของเขาตอนนั้นคนหนึ่งยังเยาว์ คนหนึ่งเพิ่งลืมตาดูโลก กลับไร้ที่พึ่งพิง คิดถึงตรงนี้ หยวนเฟิ่งใจอ่อน รู้สึกว่าตนติดค้างพวกเขามาก