กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หัวหน้า เจ้าลิงน้อยมีระดับบำเพ็ญเพียงเท่านี้ เขาจะไปถึงทวีปชมพูทวีปใต้ได้จริงหรือ? ระหว่างทางจะถูกสัตว์อสูรกลืนกินในคำเดียวหรือไม่?”
ตี้ทิงหยิบโอสถเซียนเม็ดหนึ่งขึ้นมาเคี้ยว แสดงออกว่าเป็นห่วงหงอคงน้อยอยู่บ้าง เพราะในแผ่นดินบรรพกาลนั้นเซียนทองต้าหลัวมีอยู่ดาษดื่น ขั้นมหายานเพียงขั้นเดียวนั้นช่าง…
“หากไปไม่ถึง ก็ยังมีท่านอาจารย์ผู้เคารพไม่ใช่หรือ?”
รั่วหลิงยิ้มออกมา นางไม่มีความกังวลอันใด เพราะนางรู้ว่าหากหงอคงน้อยประสบภัย ท่านอาจารย์ผู้เคารพย่อมลงมือแน่นอน พูดถึงเรื่องนี้ก็ไม่มีใครเข้าใจได้ดีไปกว่านาง
“หัวหน้า พี่รั่วหลิงเร็วเข้า ดูนั่น พวกเขาต่อสู้กันอีกแล้ว”