กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ข้า…ข้าชื่อซุนหงอคง!”
วานรน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยชื่อที่ตนจดจำได้ออกมา
เมื่อครั้งที่เขายังเป็นครรภ์ศิลาอยู่นั้น ในความเลือนรางเขามักเห็นนักพรตอาภรณ์ครามผู้หนึ่ง ร่างของนักพรตผู้นั้นสูงใหญ่สง่างาม แลไม่ชัดใบหน้า เขาไม่หยุดทั้งวันทั้งคืนคอยบอกสัจธรรมสูงสุดแห่งมหามรรคาอันลึกล้ำเหนือลึกล้ำแก่เขา และตั้งชื่อให้เขาว่าซุนหงอคง
ในความทรงจำของหงอคงน้อย นักพรตอาภรณ์ครามผู้นั้นราวกับญาติของตน ทำให้เขารู้สึกใกล้ชิดอบอุ่นอย่างยิ่ง นั่นมาจากการอยู่เคียงข้างกันหลายหมื่นปี การสั่งสอนในครรภ์หลายหมื่นปี และความคุ้นเคยในสายเลือด จนกระทั่งสิ่งแรกหลังเขาถือกำเนิดคืออยากพบนักพรตอาภรณ์ครามผู้นั้น