กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เสี่ยวตี้ ยังไม่รีบมาอีกหรือ?”
ลู่ชิงเห็นว่าตี้ทิงหลงอยู่ในเสียงเรียกพี่ชายครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมดสิ้น จึงได้แต่เพิ่มเสียงดังขึ้น
“เอ๊ะ? พี่ใหญ่ พวกท่านคุยกันเสร็จแล้วหรือ?”
เมื่อได้ยินลู่ชิงเรียก ตี้ทิงจึงวิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามา
“เมื่อครู่เจ้าคุยอะไรกับชิงเฟิงและหมิงเยว่?”
ลู่ชิงเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย
“พี่ใหญ่ ท่านไม่ใช่จะชักชวนเจิ้นหยวนจื่อเข้าร่วมหรือ? ข้าช่วยจัดการเด็กผู้ติดตามของเขาให้ก่อน”
ตี้ทิงปิดปากอย่างลึกลับ โน้มเข้าไปข้างหูลู่ชิงแล้วส่งเสียงผ่านจิตกล่าว แต่แท้จริงแล้ว ตี้ทิงเสียดายสายตาชื่นชมของชิงเฟิงและหมิงเยว่ เสียดายเสียงเรียกพี่ตี้ทิงครั้งแล้วครั้งเล่าของพวกเขา
“ผลโสมมนุษย์? ผลโสมมนุษย์อะไร? เจ้ากำเริบเสิบสานมากขึ้นทุกที!”