เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ให้ตายสิ! หรือแม้แต่มหาเทพขั้นสองก็ยังไม่มีส่วนของข้าเล่า?”
เมื่อเห็นผู้คนได้รับการแต่งตั้งกันมากมาย ต่างได้รับสมบัติวิเศษ ทะลวงระดับบำเพ็ญ ทั้งหมีเล่อและหรานเติงต่างหน้าตาหม่นหมอง ในใจทั้งโกรธทั้งแค้น
“เอ๊ะ ศิษย์พี่ใหญ่หมีเล่อแห่งนิกายตะวันตกดูเหมือนจะไม่ได้รับการแต่งตั้งเหมือนข้าเช่นกัน...”
“เอ๊ะ คนของนิกายฉานได้รับการแต่งตั้งกันหมดแล้ว เหตุใดมีเพียงรองประมุขนิกายฉานหรานเติงเท่านั้นที่ไม่ได้รับการแต่งตั้ง?”
พอดีในยามนี้ทั้งสองเหลือบมองกันโดยไม่ตั้งใจ ฉับพลันก็เกิดความรู้สึกว่าเป็นผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกัน ราวกับพบสหายรู้ใจยามยกสุรา
“ช่างเถิด รออีกสักหน่อยเถิด บางทีคนต่อไปอาจเป็นข้าก็ได้”
หมีเล่อและหรานเติงสูดลมหายใจลึก บังคับตนให้สงบลง
“หลิงเอ๋อร์ เจ้าล่ะ? เจ้าอยากเป็นตำแหน่งใด?”
ลู่ชิงมองไปยังรั่วหลิงแล้วเอ่ยถาม