เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่ผิดนัก ด้วยการทุ่มเทของเจ้าต่อดินแดนตะวันตกของข้า ตำแหน่งจ้าวแห่งหมื่นพุทธะเพียงตำแหน่งเดียวนับเป็นอะไรได้เล่า”
จุ่นถียิ้มกล่าว
“ถูกต้อง มีเจ้าคอยดูแลกิจภายในนิกาย พวกเราก็จะได้ตั้งใจพักผ่อนให้สบายใจ” เจียอิ่นก็เอ่ยขึ้น
“เรื่องนี้...”
ในใจลู่ชิงย่อมยินดีรับตำแหน่งจ้าวแห่งหมื่นพุทธะนี้อยู่แล้ว ใครเล่าจะรังเกียจโชคชะตาที่เพิ่มขึ้น เมื่อได้ตำแหน่งนี้ ในภายหลังการจัดการเรื่องราวของดินแดนตะวันตกก็จะสะดวกขึ้นมาก
“ศิษย์เห็นด้วย! ศิษย์พี่ลู่ชิงมีใจเปี่ยมด้วยเมตตา คุณธรรมยอดเยี่ยม มีบุญคุณใหญ่ต่อดินแดนตะวันตกของข้า จ้าวแห่งหมื่นพุทธะต้องเป็นศิษย์พี่ลู่ชิงเท่านั้น”
เวลานี้ตี้จั้งก้าวออกมา สีหน้าจริงจัง ท่าทีหนักแน่น แสดงว่าเห็นด้วยอย่างยิ่งกับการตัดสินใจของเจียอิ่นและจุ่นถี
“อืม ไม่เลว”
เห็นตี้จั้งรู้กาลเทศะเช่นนี้ เจียอิ่นและจุ่นถีต่างส่งสายตาชื่นชมไปให้