กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ผู้อาวุโส ทวารนั้นทอดไปสู่ที่ใด? ข้าต้องทำอย่างไรจึงจะออกไปจากที่นี่ กลับไปยังโลกที่เป็นของข้าได้?"
ครั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ลู่ชิงจึงเอ่ยถามสิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดออกไป ส่วนข้อสงสัยอื่นนั้นมิใช่สิ่งที่เขาจะตามหาคำตอบได้ในปัจจุบัน อีกทั้งชายชราผู้นี้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือจิตแห่งประตู ดูเหมือนจะถูกลบความทรงจำไปแล้ว รู้สิ่งใดได้จำกัด ถามไปเกรงก็คงไม่ได้อะไร สิ่งเร่งด่วนที่สุดคือกลับสู่บรรพกาลก่อน
"เพียงสลักชื่อของเจ้าลงบนประตู ก็จะเปิดทวารนั้นได้ เจ้าก็จะกลับไปยังที่ที่เจ้าอยากกลับได้"
เอ่ยจบประโยคนี้ ร่างของชายชราก็ค่อย ๆ เคลื่อนไปยังประตูมิติ ดูราวกับกลับเข้าไปหลับใหลอยู่ในประตูนั้น ไม่ว่าลู่ชิงจะเรียกอย่างไรก็ไร้ซึ่งวี่แวว