กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช่นนี้ คณะเดินทางก็มุ่งไปในแดนฝังศพนี้ราวกับนักบำเพ็ญทรหด
ณ ที่แห่งนี้ กาลเวลาไร้ความหมายใด ๆ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างถูกหยุดตรึงไว้ สิ่งทั้งปวงล้วนนิ่งสนิท นอกจากโลงศพอันไร้ที่สิ้นสุดก็ยังคงเป็นโลงศพ
ในพันปีแรก คณะเดินทางยังมีเสียงหัวเราะและพูดคุยกัน สำหรับผู้บำเพ็ญเต๋าแล้ว หากอยู่ภายนอก การปิดด่านบำเพ็ญสักหลายหมื่นปีก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่ที่นี่มิใช่ภายนอก…
ในพันปีที่สอง ตี้ทิงเริ่มปรากฏอารมณ์หงุดหงิดอย่างชัดเจน
ในพันปีที่สาม ตัวเป่าก็เกิดอารมณ์เช่นเดียวกับตี้ทิง
ในพันปีที่ห้า ตี้จั้ง ตัวเป่า และตี้ทิงต่างก็เกิดจิตเต๋าพังทลายในระดับที่ต่างกัน มีเพียงรั่วหลิงที่ยังดีกว่าคนอื่น