กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เหยียบย่ำตำหนักหลิงเซียว อาจารย์อาจุ่นถีช่างองอาจ”
ไม่ไกลนัก ลู่ชิง ตี้จั้ง ตี้ทิง และรั่วหลิงทั้งสี่มองตำหนักหลิงเซียวที่กลายเป็นซากปรักหักพัง ต่างยกนิ้วโป้งขึ้น พากันเลื่อมใสในความแข็งกร้าวของจุ่นถี
“ท่านอาจารย์ผู้เคารพ เฮ่าเทียนตายแล้วหรือขอรับ?”
รั่วหลิงมองอยู่นาน ก็พบว่าใต้ซากปรักหักพังไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ จึงเอ่ยถามขึ้น
“อย่างไรเฮ่าเทียนก็เป็นจักรพรรดิสวรรค์ที่บรรพชนเต๋าประทานตำแหน่งด้วยตนเอง จะตายง่ายเพียงนั้นได้อย่างไร?” ลู่ชิงส่ายศีรษะ
ขณะนี้ เบื้องบนราชสำนักสวรรค์ อริยะสูงสุดผู้นั้นยืนไพล่หลัง แววตาเย็นชาไร้ระยะ อำนาจศักดิ์สิทธิ์ไร้ผู้ต้าน ทำให้สรรพชีวิตรู้สึกเพียงว่าตนช่างเล็กจ้อย