กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เอ่อ มาแล้วทั้งที จะกลับมือเปล่าได้อย่างไร? อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ลำดับสามยังเอาผลโสมมนุษย์ของเจิ้นหยวนจื่อได้เลย เหตุใดข้าจะเอาลูกท้อเซียนของเหยาฉือไม่ได้?”
เห็นเตียวเสี้ยนจากไป ลู่ชิงก็เริ่มพึมพำกับตัวเอง เห็นเพียงเขากวาดฝ่ามือใหญ่ครั้งหนึ่ง ลูกท้อหลายร้อยลูกก็หายวับไป
ส่วนต้นท้อสวรรค์นั้น ลู่ชิงไม่แตะต้อง เขาไม่ใช่หมีเล่อที่จะมีความคิดโง่เขลาอยากขโมยต้นท้อสวรรค์เช่นนั้น
ต้องรู้ไว้นี่คือของที่บรรพชนเต๋าประทาน เจ้าขโมยของของบรรพชนเต๋าแล้วต่างอะไรกับการหาความตาย? ถึงเวลาเขาก็แค่มาเก็บเกี่ยวลูกท้อสักรอบทุกช่วงกาลเวลา ไม่ดีกว่าหรือ? จำเป็นต้องไปเสี่ยงเช่นนั้นด้วยหรือ?