กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังเหล่าอริยะนั่งลง บรรพชนเต๋ายังคงมีท่าทีลึกล้ำหยั่งไม่ถึง และไม่เอ่ยคำใด เหล่าอริยะก็มีท่าทีสงบเยือกเย็น ฝ่ายหนึ่งไม่เอ่ย อีกฝ่ายก็ไม่ถาม บรรยากาศทำให้ลู่ชิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เช่นนี้พวกเขานั่งกันเต็มที่ราวครึ่งสือเฉิน ก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก
“นี่มันอะไรกัน? หนึ่ง สอง สาม ตุ๊กตาไม้หรือ?”
เมื่อมองบรรพชนเต๋าและเหล่าอริยะที่นั่งนิ่งไม่ไหวติง ลู่ชิงในใจค่อนข้างพูดไม่ออก แอบคิดว่าอริยะเหล่านี้เหตุใดจึงชอบทำเป็นลึกลับล้ำลึกกันทุกคน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด บรรพชนเต๋าจึงลืมตาขึ้น เอ่ยกับเหล่าอริยะด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “บัดนี้มหาวิบัติได้สิ้นสุดลงแล้ว สองเผ่าอู๋และปีศาจถอยร่น ลิขิตสวรรค์แสดงว่าเผ่ามนุษย์จักรุ่งเรือง พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไร?”
“ที่แท้ก็เรื่องนี้”