กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์อา”
ลู่ชิงค้อมกายคำนับหนี่ว์วาเล็กน้อย ในใจเขาแปลกใจอยู่บ้าง หนี่ว์วากลับเป็นผู้แรกที่ตามมา
“อือ ไม่เป็นไรหรือ”
หนี่ว์วาชำเลืองลู่ชิงแวบหนึ่ง น้ำเสียงยังคงเย็นชาและถามขึ้น
“ศิษย์ไม่เป็นไร ขอบคุณอาจารย์อาที่ลงมือช่วยเหลือ” ลู่ชิงเอ่ยตอบ
“คาดไม่ถึงว่าเจ้าจะตามมาถึงที่นี่ได้ ดูท่าวันนี้คงฆ่าเขาไม่ได้แล้ว”
บุรุษลึกลับเอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง แม้มองไม่ชัดสีหน้าของเขา แต่จากน้ำเสียงก็ฟังออกถึงความครั่นคร้าม
“แค่เจ้าก็คิดจะฆ่าเขา?”
หนี่ว์วาจ้องบุรุษลึกลับ แววตาเผยความเย้ยหยัน ราวกับไม่เคยใส่เขาไว้ในสายตา หากแต่สายตาทั้งสองจับจ้องไปที่ประตูโบราณบานนั้น
“หึ! โอหัง”