กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่ชิงไม่สนใจคำถามของเผ่าปีศาจต้าหลัวผู้นั้น ค่อย ๆ หันไปมองหยุนเซียว
หยุนเซียวมองบุรุษที่ค่อย ๆ หันกลับมา ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือใบหน้าหนุ่มหล่อเหลายิ่ง ชุดขาวราวหิมะ ผมดำสยายถึงบ่า ดวงตาสองข้างสว่างไสวดุจดวงดารา เพียงมองครั้งเดียวก็ชวนให้จมดิ่งลงไป
“ข้า…ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณสหายเต๋าที่ลงมือช่วยเหลือ” หยุนเซียวประหลาดใจพลางสำรวจบุรุษที่ปรากฏตัวขึ้นกะทันหันตรงหน้าผู้นี้
“น้องหญิงหยุนเซียว เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ยามนี้จ้าวกงหมิงกับฉยงเซียวและปี้เซียวก็รีบมาถึง ทั้งสามสำรวจหยุนเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า กลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บ
“ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล”