เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อาจารย์ใหญ่อยู่หรือไม่ ศิษย์มาถวายความเคารพต่ออาจารย์ใหญ่ขอรับ”
ด้านนอกสถานธรรมไท่ชิง ลู่ชิงรอคอยคำตอบของเหล่าจื่ออย่างอดทน
“เป็นลู่ชิงศิษย์ของเรานี่เอง เข้ามาสิ”
ครู่ต่อมา ประตูสถานธรรมไท่ชิงก็เปิดออก เสียงอันเมตตาของเหล่าจื่อลอยออกมาจากด้านใน
“ศิษย์คารวะอาจารย์ใหญ่ ขอให้อาจารย์ใหญ่มีอายุยืนเสมอฟ้า บรรลุฐานะผู้ศักดิ์สิทธิ์ในไม่ช้า” ลู่ชิงคารวะอย่างนอบน้อม
“ลู่ชิงศิษย์ของเรา วิชาหนึ่งปราณแปรเป็นสามชิงที่อาจารย์สอนเจ้าไปนั้น เจ้าบำเพ็ญฝึกฝนได้อย่างไรบ้างแล้ว” เหล่าจื่อถามพลางยิ้ม
“อาจารย์ผู้เคารพ แต่ศิษย์ได้ฝึกวิชานี้มา ทุกครั้งที่ยิ่งฝึกก็ยิ่งรู้สึกว่ามันลึกซึ้งเกินประมาณ ศิษย์ฝึกฝนอย่างไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน ถึงบัดนี้ก็ยังแปรได้เพียงร่างอวตารเดียว ศิษย์ละอายใจขอรับ”