กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ผู้น้อย พวกข้าเกลี้ยกล่อมด้วยดี เจ้าอย่าได้ไม่รู้จักหนักเบา เจ้าเป็นเพียงเซียนทองเล็ก ๆ ผู้เดียว จะคู่ควรกับสมบัติวิเศษเช่นนี้ได้อย่างไร รีบมอบออกมาเดี๋ยวนี้”
คุนเผิงมองลู่ชิงด้วยสายตาเย็นยะเยือกแล้วกล่าว
“หึ! คุนเผิง ข้าเรียกเจ้าเป็นผู้อาวุโสหนึ่งคำ มิใช่เพราะคุณธรรมและระดับบำเพ็ญของเจ้าสูงล้ำเพียงใด แต่เห็นแก่หน้าของไท่อี ตี้จวิ้น และผู้อาวุโสทั้งหลาย ข้าจึงเรียกเจ้าว่าผู้อาวุโสหนึ่งคำ”
“ว่าด้วยคุณธรรม เจ้าละโมบเป็นนิสัย เพื่อโลภสมบัติวิเศษ เจ้าสามหนาสองครั้งหมายทำลายเส้นทางมรรคาของข้า ว่าด้วยจิตใจกว้าง หงอวิ๋นเพียงผดุงความยุติธรรมด้วยวาจา เจ้ากลับจดจำความแค้นไว้ในใจ ว่าด้วยระดับบำเพ็ญ ในที่นี้มีผู้สูงล้ำกว่าเจ้าเกลื่อนกลาด”