ตอนที่ 246 ค่อย ๆ เอื่อยเฉื่อย

ตอนที่ 246 ค่อย ๆ เอื่อยเฉื่อย

อันอันกับซูเหิงเดินตามกันหน้าหลังอยู่บนถนน ตอนแรกความเร็วยังนับว่าปกติ ทว่าหลังจากเดินพ้นถนนสายยาวมาได้สายหนึ่ง อันอันก็เริ่มช้าลง

ถึงขั้นที่ว่า เธอเดินเพียงสองก้าวก็ต้องหยุดพักสักครู่ ทั้งยังใช้ดวงตากลมโตแอบเหลือบมองซูเหิง หวังว่าซูเหิงจะใจอ่อนลงได้บ้าง

[พ่อ ตอนนี้กลายเป็นพ่อใจร้ายไปแล้ว! หนูเหนื่อยขนาดนี้ ยังไม่รู้จักรวบตัวไปอุ้มอีก!]

น่าเสียดายที่ครั้งนี้ซูเหิงทำใจแข็งจริง ๆ แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาลองเชิงคู่นั้นของเธออย่างสิ้นเชิง

อันอันพลันรู้สึกห่อเหี่ยวขึ้นมาทันควัน ได้แต่จำใจก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

[พ่อใจร้าย ทำไมยังไม่อุ้มหนูอีกนะ?]

[ทางสายนี้ไกลแสนไกลเหลือเกิน! หนูไม่อยากเดินแล้ว!]

ด้วยเหตุนี้ เธอเดิน ซูเหิงก็เดิน เธอหยุด ซูเหิงก็หยุดตาม สองพ่อลูกงัดข้อประลองความอดทนกันอยู่เช่นนี้