ตอนที่ 150 เกือบจะลืมไปแล้ว

ตอนที่ 150 เกือบจะลืมไปแล้ว

[ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยิ้มได้ดูดีขนาดนี้อีกแล้วนะ]

“คุณรีบไปหยิบชามมา กินข้าวได้แล้ว” ลู่เหยียนเบือนสายตาหนี เริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเหิงพลันลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาวางของในมือลง แล้วหันหลังเดินเข้าห้องครัวไป

เมื่อมองแผ่นหลังของเขา ลู่เหยียนก็พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

พลอยพอซูเหิงถือชามและตะเกียบออกมา เธอก็เอ่ยขึ้นทันที “ซูเหิง ฉันมีเรื่องหนึ่งลืมบอกคุณไปน่ะ”

ซูเหิงวางชามและตะเกียบลง เลิกคิ้วขึ้น “คุณพูดสิ”

“คือว่าก่อนหน้านี้ฉันเคยบอกคุณใช่ไหมว่า การไปทำงานต่างถิ่นครั้งนี้ของฉันไปถึงฝั่งพ่อแม่พอดีน่ะ”

ซูเหิงพยักหน้า