กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฤดูหนาวปี 1979
ผ่านจากงานแต่งของอวี๋เหวินมาเกือบครึ่งปี
ซูเหยาเลิกงานกลับถึงบ้าน ก็เห็นจางหรูกำลังหยอกล้อเด็กอยู่กับพ่อ
พอเห็นซูเหยา จางหรูก็โผเข้ามาทันที “เหยาเหยา พี่เจี้ยนฮุยเขา... เขา... มาสู่ขอฉันที่บ้านแล้ว!”
ซูเหยาชะงักไป “เขากลับมาแล้วเหรอ”
จางหรูพยักหน้าอย่างแรง “เจ้าคนซื่อบื้อนั่น! เขาบอกว่าถ้าเธอไม่ช่วยเตือน เขาก็คงไม่รู้ความหมายของจี้หยกชิ้นนั้นหรอก”
“เธอว่าสิ ทำไมเขาถึงได้ซื่อบื้อขนาดนี้นะ”
ซูเหยาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “อืม ซื่อบื้อจริง ๆ นั่นแหละ! หรือว่าพวกเราจะไม่แต่งดีไหม ฉันจะหาคนที่ดีกว่านี้ให้เธอเอง!”
จางหรูหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที “เหยาเหยา เธอพูดอะไรกันเนี่ย”