กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเหยามองเขาที่ทำตัวเหมือนเด็กทำความผิดจนไม่กล้าสบตาเธอ ในใจก็อ่อนยวบลงทันที เอ็ดขึ้นว่า “กินยาตรงเวลาหรือเปล่าคะ”
หยางหวยอี้พยักหน้า “กินแล้ว…”
“แล้วทำไมอาการยังกำเริบอีกล่ะ” ซูเหยาปั้นหน้าตึง
หยางหวยอี้ “…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจเป็นเพราะร่างกายฉันมันแย่เกินไปกระมัง”
“ยาของเธอได้ผลดีมาก จริง ๆ นะ” เขามองซูเหยาด้วยสายตากระตือรือร้น ราวกับกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อ “ตั้งแต่ฉันกินยาที่เธอให้มา ถึงอาการจะกำเริบแต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”
“เฮ้อ” ซูเหยาขำทั้งที่ยังเคืองอยู่ อาการกำเริบมันไม่ใช่อะไรกันเสียหน่อย