กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่น้อง นายโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่” เขาเอ่ยปากไม่เคยไว้หน้าใคร คำเดียวก็ชี้ตรงจุดสำคัญของปัญหา
หยางเจี้ยนฮุยชะงักไปอีกรอบ “นายหมายความว่าอะไรกัน”
กู้อี้โจวแทบอยากจะลากเขามาซ้อมสักยก แต่ทำได้เพียงยิ้มอย่างจนใจ “นายลองคิดดูสิ ของที่สหายหญิงคนนั้นพกติดตัวไม่เคยห่างกลับมอบให้นาย เพียงเพื่อปกป้องให้นายปลอดภัย นายลองทายดูว่าเพราะอะไร”
“ทำไมเธอถึงไม่ให้ฉันบ้างล่ะ”
“โอ๊ย! เธอเตะฉันทำไมเนี่ย”
ซูเหยาเตะเขาใต้โต๊ะไปหนึ่งทีโดยไม่ทันตั้งตัว
ซูเหยายิ้มมองหยางเจี้ยนฮุย “เขาพูดไม่ผิดหรอก! นายดูไม่ออกจริงหรือ”
หยางเจี้ยนฮุยกระพริบตาปริบ ๆ ถึงเพิ่งจะเข้าใจความหมายขึ้นมา
“เอ๋ อย่าง...อย่างนี้เองหรือ”
ซูเหยาเบะปาก “ทำไม เพื่อนสนิทฉันไม่คู่ควรกับนายหรือไง”