ตอนที่ 220 ฟ้าถล่มแล้ว

“อืม เอาตามนี้แหละ! พอกินข้าวเสร็จฉันจะไปโทรศัพท์!”

“โทรไปช่วงเวลานี้เขายังไม่เข้างาน รอเขาเข้างานแล้วฉันค่อยโทรไปที่โรงงานสิ่งทอ เอาตามนี้แหละ!”

ซูหลานรู้สึกว่าตนเองคิดหาหนทางได้แล้ว สีหน้าท่าทางจึงผ่อนคลายลงมาก

หลี่เฟิงถือซาลาเปาสองสามลูกเดินกลับมาจากข้างนอก ชัดเจนว่าเขาไปซื้อข้าวที่โรงอาหารมา

พลันเห็นซูหลานนั่งอยู่หน้าแท่นเตาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาไม่ได้พูดอะไรกัน เปิดฝาหม้อ หยิบของข้างในออกมา ตักโจ๊กข้าวฟ่างเตรียมจะกินข้าว

ตอนนี้เท้าเขาพลิกแพลง แม้จะฝึกซ้อมไม่ได้แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการคุมทีม ดังนั้นกินข้าวเสร็จเขาจึงยังต้องไปทำงานที่กองบัญชาการกรม

ซูหลานกะว่าจะอาศัยจังหวะที่เขาไปทำงานโทรศัพท์ จากนั้นก็ถ่วงเวลาไม่ยอมหย่าร้างไปอีกไม่กี่วันก็พอแล้ว