กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ประตูใหญ่ถูกกระชากเปิดออกอย่างกะทันหัน ใบหน้าที่ดูตระหนกตกใจเล็กน้อยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
“ลุง...ลุงหยาง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรครับ” กู้อี้โจวชำเลืองมองซูเหยาที่อยู่ด้านในแวบหนึ่งแล้วกดเสียงต่ำลง
หยางหวยอี้รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง “ฉันแค่วางใจไม่ลง อยากจะมาดูว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง ฟื้นแล้วก็ดีแล้ว! ฟื้นแล้วก็ดีแล้ว!”
พูดพลางหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป
“เข้ามาสิคะ!” เสียงของซูเหยาดังขึ้นมาจากในห้อง
หยางหวยอี้ชะงักไป ชี้นิ้วมาที่จมูกตัวเองพลางทำปากขมุบขมิบถามกู้อี้โจวแบบไร้เสียง “เธอ...ให้ฉันเข้าไปเหรอ”
กู้อี้โจวพยักหน้า “ครับ! เข้าไปเถอะครับ!”
หยางหวยอี้ประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เขาใช้มือลูบผมไปมา แล้วถูแก้มแรง ๆ อีกสองสามที จากนั้นจึงก้าวเท้ายิก ๆ เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย