กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูต้าเฉิงผลักประตูเข้าบ้านอย่างเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา หลี่เหมยกำลังง่วนอยู่แต่ในห้องครัว
เขาวางเนื้อลงบนเขียง ก้มตัวลงหาแป้งสาลี “เหมยเหมย แป้งสาลีครึ่งถุงในบ้านล่ะ ทำแผ่นแป้งทอดน้ำมันกินหน่อย”
มือของหลี่เหมยที่กำลังเด็ดผักสั่นสะท้าน ผักในมือร่วงหล่นลงพื้นทันที
เธอรีบร้อนเก็บขึ้นมา แสร้งทำเป็นสงบนิ่งพลางชี้ไปที่แป้งสาลีก้นถุงตรงมุมห้อง “นั่นไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงนึกอยากกินแผ่นแป้งทอดน้ำมันขึ้นมาล่ะ”
เมื่อมองถุงแป้งสาลีที่แทบจะก้นถุง ซูต้าเฉิงก็ขมวดคิ้ว “ทำไมเหลือแค่นี้แล้วล่ะ คนตั้งสามคน แค่นี้มันไม่พอนะ ฉันจำได้ว่ายังเหลืออยู่อีกค่อนถุงไม่ใช่หรือไง”
เขายังอยากให้โอกาสหลี่เหมยสักครั้ง โอกาสที่จะให้เธอสารภาพออกมาเอง