กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูหลานกลอกตาไปมา ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าวันนี้ตัวเองพูดมากเกินไป จึงยิ้มเจื่อน “พี่ ไม่มีอะไรหรอก รอฉันโทรศัพท์ไปคุยกับพวกเขาก่อนค่อยว่ากัน ยังไม่รบกวนพี่แล้วล่ะ”
ซูเหยารู้ว่าเธอยังไม่ถึงกับโง่เขลาเกินไป ในช่วงเวลาสำคัญยังอุตส่าห์ตาสว่างขึ้นมาได้
สีหน้าของเธอพลันบึ้งตึงลงทันที “เหอะ! ตอนขอร้องให้ฉันช่วยรักษาโรคล่ะเรียก ‘พี่สาว’ ‘พี่สาว’ เสียสนิทสนม พริบตาเดียวแม้แต่ฉันก็ยังคิดจะระแวงป้องกันแล้ว”
“ไม่พูดก็ช่างเถอะ ถือว่าฉันปากมากเอง อีกอย่าง เธอคิดว่าฉันอยากจะไปยุ่งเรื่องไร้สาระพวกนั้นของที่บ้านนักหรือไง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ! ถึงอย่างไรคนที่โดนก่อกวนก็ไม่ใช่ฉันอยู่แล้ว”
“เอาล่ะ จะถอนเข็มแล้ว เธอทนหน่อยก็แล้วกัน ตอนถอนเข็มก็เจ็บเหมือนกัน”