กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเหยาถอนหายใจ มองซ้ายมองขวาเห็นไม่มีใคร จึงยกสองแขนโอบเอวเขาไว้ แนบหน้าลงบนอกของเขา “กู้อี้โจว คุณน่ะดีไปหมดทุกอย่าง เสียแค่บางครั้งเก็บงำอารมณ์มากเกินไป มีเรื่องอะไรก็แบกรับไว้คนเดียว มีคำพูดอะไรก็ไม่ยอมพูดออกมา”
“พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่ามีอะไรต้องพูดออกมา จะมีความบาดหมางกันไม่ได้ ซ่งเป่ยชวนพูดอะไรคุณก็เชื่อไปหมดงั้นเหรอ เขาเป็นคนนอก มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความรู้สึกของพวกเรา”
กู้อี้โจวชะงักอึ้งไป
จริงด้วยสิ! ทำไมเขาถึงคิดไม่ถึงจุดนี้นะ