ตอนที่ 150 จางหย่งออกจากบ้านตัวเปล่า

ฟางเจียโมโหจนฟาดฝ่ามือใส่เขาไปทีหนึ่ง “เด็กคนนี้นี่! พูดจาเหลวไหลจริง! ยายของนายเป็นยังไงบ้างแล้ว?”

ซ่งเป่ยชวนมองเธอด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้ “เอ๊ะ? เธอรู้ได้ยังไงว่าหมอซูมาตรวจรักษาให้ยายของฉัน?”

ฟางเจียหัวเราะจนตัวงอ “แม่ของนายเชิญหมอมาตั้งเยอะแยะ ฉันไม่ได้ตาบอดนะ! หลับตาก็เดาออกแล้ว”

ซ่งเป่ยชวนมองซูเหยาแวบหนึ่ง บนใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี “หมอซูบอกว่าโรคของยายฉันยังรักษาได้ ฉันเชื่อเธอ!”

ทั้งสองสามคนคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง พอกินข้าวเสร็จก็ขับรถกลับบ้าน

เมื่อมองแผ่นหลังของพวกเขาที่เดินไกลออกไป หลี่อิงก็ทอดถอนใจ “หมอซูคนนี้ดีจริง ๆ! เฮ้อ ถ้าไม่ได้พบเธอ ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าวันเวลาของพวกเราตอนนี้จะเป็นอะไรกัน”