กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
อวี๋เหวินชะงักไป ดื่มน้ำแกงคำสุดท้ายในชามจนหมด แล้วถามว่า “หลี่ซง นายพูดว่าอะไรนะ”
หลี่ซงรู้ตัวว่าไปแหย่คนที่ไม่ควรแหย่เข้าแล้ว รีบสวาปามบะหมี่ในชามไม่กี่คำจนเกลี้ยง ทั้งยังซดน้ำแกงไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียว จากนั้นจึงเช็ดปากแล้วพูดว่า “เรียนรู้มาจากเธอนั่นแหละ ในฝันมีทุกอย่าง!”
พูดจบก็ลุกพรวดวิ่งหนีออกไปข้างนอก
อวี๋เหวินเพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอถูกหลี่ซงปั่นหัวเข้าให้แล้ว!
“หลี่ซง! นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เธอตะโกนพลางกระโดดตัวลอยวิ่งไล่ตามไป
กู้ซูฉ่างหัวเราะจนตัวงอ “พี่อวี๋เหวิน ตีเขาเลย! เร็วเข้า! ฮ่า ๆ ๆ...”
เมื่อมองเงาร่างของทั้งสองคนที่หยอกล้อไล่ตีกัน ซูเหยาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ฉันคิดไปเองหรือเปล่าเนี่ย ทำไมฉันรู้สึกว่าสองคนนี้ดูเหมาะสมกันจัง”