เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โดนตบไปคราวนี้ จริง ๆ แล้วในใจซูหลานก็กลัวหลี่เฟิงอยู่เหมือนกัน
เพียงแต่ตอนนี้พ่อกับแม่อยู่ด้วย เธอจึงรู้สึกว่าตัวเองมีที่พึ่งหลังพิงขึ้นมาอีกครั้ง ถึงได้กล้าออกคำสั่งชี้นิ้วใส่หลี่เฟิง ตอนนี้พอหลี่เฟิงมีน้ำโห เธอก็เริ่มแหยงอยู่บ้าง
เธอหดคอลง “ฉัน...ฉันก็แค่ไม่อยากให้ซูเหยา นังสารเลวนั่นได้ใจเกินไปนักนี่! นายทำอะไรกันถึงได้ดุขนาดนี้?”
หลี่เฟิงนั่งลงอย่างจนปัญญา “เธอเลิกก่อเรื่องเสียทีเถอะ! พ่อกับแม่ก็ทำเพื่อหวังดีกับเธอทั้งนั้น”
ซูหลานไม่ยอมรับ นึกโมโหกรุ่นอยู่ในใจ อะไรกันเพื่อหวังดีกับฉัน? พูดจาฟังดูดีจังนะ! เพื่อผลประโยชน์ของนายเสียมากกว่าล่ะสิไม่ว่า!
นายให้พวกเขาไปเอาอกเอาใจซูเหยา นายก็แค่ต้องการให้กู้อี้โจวหันมาเหลียวแลนายบ้าง เพื่อให้อนาคตของนายรุ่งโรจน์ไม่ใช่หรือไง? ยังจะมาเล่นลิ้นพูดอ้อมค้อมกับคนอย่างฉันตรงนี้อีก