กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี้โจวตักซุปไก่ชามหนึ่งส่งใส่มือเธอ “เหยาเหยา ดื่มซุปสิ ตอนบ่ายยังจะไปโรงพยาบาลอีกไหม”
ซูเหยาพยักหน้า “ต้องไปสิ อาการป่วยของนายทหารอาวุโสกับจางเจี้ยนปัวปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้ทั้งนั้น”
เมื่อเห็นท่าทางเหน็ดเหนื่อยของซูเหยา เขาก็รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง “ความจริงเธอไม่ต้องหักโหมขนาดนั้นก็ได้ ฉันเลี้ยงดูเธอได้”
กู้ซูฉ่างยกหมั่นโถวเดินผ่านมาพอดี ได้ยินประโยคนี้เข้าก็เบะปาก “พอเถอะ พึ่งพาผู้ชายจะไปมั่นคงเหมือนพึ่งพาตัวเองได้ยังไง อย่างจางหย่งคนนั้นนั่นไง…”
“จุ๊ จุ๊ เธอดูสิ ถ้าพี่สะใภ้กุ้ยฮวาต้องหย่าร้างจริง ๆ แล้วไม่ได้เงินสักแดงเดียว วันคืนต่อจากนี้จะใช้ชีวิตต่อไปยังไงกันล่ะ”