เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเหยาเปิดประตูใหญ่ “จะตะโกนอะไรกันนักหนา วันหลังให้ภรรยานายอยู่ห่าง ๆ ฉันไว้ก็พอแล้ว!”
“เธอโวยวายหาเรื่องฉันทุกวี่ทุกวัน คำพูดทุเรศหูอะไรกันก็กล้าพ่นออกมา ฉันรับประกันไม่ได้หรอกนะว่าวันไหนอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาแล้วจะไม่ลากพวกนายลงน้ำไปด้วย!”
หลี่เฟิงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาคิดไม่ถึงว่าซูเหยาจะไม่ไว้หน้ากันถึงขนาดนี้
อึ้งไปครู่หนึ่งถึงนึกขึ้นได้ว่าในมือตัวเองถือมื้อค่ำมาด้วย จึงรีบยื่นไปข้างหน้า “เหยาเหยา เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ผู้การกู้ไม่อยู่บ้าน เธอก็อย่าเหนื่อยจนเกินไปล่ะ ฉันไปเอาอาหารมื้อค่ำมาให้ รีบกินเถอะ ประเดี๋ยวจะเย็นชืดเสียก่อน”
“เธอวางใจเถอะ ครั้งนี้หลานหลานรู้ตัวว่าผิดจริง ๆ แล้ว รับรองว่านี่เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าวันหน้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เธอมาเอาเรื่องฉันได้เลย”