เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลี่ซงเกาท้ายทอย “พี่สะใภ้พูดมีเหตุผล ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อ”
ตามที่กู้อี้โจวบอก หลังจากพวกเขาเสร็จสิ้นภารกิจจากร้านอาหารก็ไปที่เมืองอู๋ แถมยังไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าด้วย
ในห้างสรรพสินค้าคนเยอะมาก ตอนนั้นพวกเขาทั้งสองคนสวมชุดนอกเครื่องแบบ ดูไปแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกันจากประชาชนทั่วไป พนักงานขายคงจำไม่ได้ว่ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรือไม่
เพื่อความรอบคอบ ซูเหยายังคงให้หลี่ซงพาเธอไปยังห้างสรรพสินค้า
ที่นี่ผู้คนยังคงพลุกพล่านจอแจ พนักงานขายยุ่งจนหัวหมุน หลี่ซงถือรูปถ่ายของพวกเขาเดินถามไปรอบหนึ่ง ไม่มีใครจำเรื่องนี้ได้เลยสักคน
ไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาจึงจำต้องฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่ฟางเจีย
เมื่อรถแล่นมาถึงร้านอาหารของรัฐที่ฟางเจียทำงานอยู่ฟ้าก็มืดแล้ว ในร้านมีคนเข้าแถวซื้ออาหารอยู่ไม่น้อย อีกทั้งยังมีลูกค้านั่งล้อมโต๊ะเล็กกินข้าวอยู่อีกสามสี่โต๊ะ
ฟางเจียยุ่งมาก ซูเหยาก็ไม่ได้ร้อนรน เธอไปยืนต่อแถวอยู่ท้ายสุด