ตอนที่ 13 แผนซ้อนแผนเกินไป

มีผู้หญิงรูปร่างสูงผอมคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน อายุราวสามสิบกว่า ปากแทะเมล็ดแตงพลางเหลือบมองกู้เหยาแวบหนึ่ง ก่อนจะถ่มเปลือกเมล็ดแตงออกมาเสียงดัง ‘ถุย’

“ไปกันเถอะ!” หญิงคนนั้นมองค้อนใส่ซูเหยา ใบหน้าแฝงความดูแคลน

กู้เหยารู้สึกได้ตามสัญชาตญาณว่าคนผู้นี้คงเข้ากันได้ยาก จึงหันไปมองหลิวฉางเอ๋อแวบหนึ่ง “ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้ รบกวนแล้วนะคะ ถ้างั้นฉันขอตัวไปก่อน”

หลิวฉางเอ๋อคว้ากระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะแล้ววิ่งไล่ตามออกมาที่ประตูใหญ่ “อ๊ะ... เดี๋ยวก่อนสิ เอาใบเบิกสิ่งของของเธอไปด้วย”

กู้เหยายังไม่ทันได้ยื่นมือออกไป ก็ถูกคนบ้านจางหย่งแย่งเอาไปเสียก่อน “ฉันไม่เซ็นชื่อก็ไม่มีประโยชน์ ให้ฉันถือไว้ก่อนแล้วกัน”

ซูเหยาเองก็ไม่ได้ปราณชีวิต ยิ้มแย้มกล่าวว่า “ถ้างั้นก็รบกวนพี่สะใภ้แล้วนะคะ! จริงสิ พี่สะใภ้ ฉันควรมีคำเรียกขานพี่ว่าอะไรดีคะ?”