ตอนที่ 3 มิตินี้ไม่เหมือนกันเท่าไร

“ซี๊ด…… เจ็บชะมัด!”

ยังดีที่นิ้วชี้มีหยดโลหิตผุดออกมาได้สำเร็จ ซูเหยาไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย รีบป้ายหยดโลหิตลงบนกำไลมือทันที

กำไลมือเปล่งประกายแสงนุ่มนวลสายหนึ่งออกมาก่อนจะอันตรธานหายไป กลายเป็นจุดสีแดงประทับอยู่ตรงง่ามนิ้วระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้บนมือซ้ายของซูเหยา

ในห้วงความคิดของซูเหยามีโลกใบเล็กที่ปกคลุมด้วยหมอกสลัวเพิ่มขึ้นมาผืนหนึ่ง

มิติของที่นี่ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับในนิยาย

ข้างในเต็มไปด้วยหมอก! เป็นกลุ่มก้อนมหึมาซ้อนทับกัน คล้ายกับควันหนาทึบที่ลอยออกมาจากโรงงานเคมีในยุคหลังอย่างยิ่ง มองภาพตรงหน้าไม่ชัดเจนเลยสักนิด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องสังเกตขนาดของมิติหรือดูว่ามีน้ำพุวิญญาณหรือไม่เลย

ซูเหยางงงวยไปบ้าง