กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 หมู่บ้านเฉินฮุ่ย
“ฉันก็หิวแล้ว” ฉินเหอรับหมั่นโถวจากมือน้องสาวด้วยรอยยิ้ม
“เอาไปอีกก้อน เอาไปให้ลุงที่ขับเกวียนข้างหน้าด้วย พวกเราเพิ่งมาใหม่ สร้างความประทับใจที่ดีไว้เป็นเรื่องจำเป็นมาก”
ฉินเหอไม่ใช่คนไม่รู้จักคิด พอฉินซีสะกิด เขาก็เข้าใจทันที
คนที่มารับพวกเขาวันนี้เป็นหัวหน้ากองผลิตของหมู่บ้าน ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่สิทธิ์จัดงานให้พวกเขาก็มีแล้ว ผูกมิตรไว้ย่อมไม่เสียหาย