กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 ทำความสะอาด
หลิวฉินยืนนิ่งอย่างสิ้นหวัง ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้หลังถูกกลิ่นประหลาดนั้นกระแทกใส่
“พวกเธออยากตายหรือไง ตัวเหม็นขนาดนี้ยังพุ่งมาใส่ฉัน ดูเสื้อผ้าฉันสิ ไอ้เด็กเหลือขอสองคน ทำไมไม่รู้จักทำให้ฉันสบายใจบ้าง?” หลิวฉินแสดงความรังเกียจออกมาตรง ๆ
พูดจบ หลิวฉินเห็นแม่ลูกสองคนที่ถอยห่างจากเธอไปไกล ก็ยิ่งโมโห “ถอยไปไกลขนาดนั้นทำไม?”
“ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกเป็นอะไรหรือเปล่า แต่พวกเธอกลับถอยไปไกลขนาดนั้น คิดยังไง รังเกียจพวกเขาหรือ?”
“ฉัน...ไม่ได้รังเกียจ” ฉินซานค่อย ๆ ขยับเข้ามาหาแม่ลูกสามคนทีละก้าว