กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6 โต้กลับ
ตอนนี้ฉินเจียงยังกอดฟืนที่เก็บมาจากป่าไว้ ใบหน้ามีรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มบนหน้าก็แข็งค้างไปในชั่วขณะที่ฉินซานถือไม้พุ่งออกมา
เขาไม่ได้หลบ แม้ไม้ที่ฟาดลงบนตัวจะทำให้เจ็บมาก แต่ประสบการณ์ถูกตีที่ผ่านมาได้บอกเขาว่า การหลบจะยิ่งทำให้พ่อโกรธ แล้วถูกซ้อมหนักกว่าเดิม
ตอนอายุ 8 ขวบ เขาเป็นไข้จนสมองเสียหายและลืมเรื่องราวไปมากมาย ในสายตาคนในบ้าน เขาทำเรื่องน่าขันไว้ไม่น้อย พอความอดทนหมดลง มือก็จะยกขึ้นตบ