กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 อาหารหมู
แสงยามเช้าอันเลือนรางส่องผ่านหน้าต่างมุ้งลวดมากระทบดวงตาฉินซี แม้แสงจะไม่จ้า แต่เธอก็ยังหรี่ตาขึ้นมาได้หน่อยหนึ่ง วินาทีถัดมา ฉินซีก็พลิกตัวไปอีกด้านตามสัญชาตญาณ เอื้อมมือจะควานหาโทรศัพท์มือถือที่วางชาร์จอยู่ข้างเตียง แต่เธอลืมไปแล้วว่าตอนนี้ตัวเองนอนบน “เตียง” แบบไหน ร่างกายโอนเอนไปมาสองสามที หากไม่ทรงตัวไว้ได้ในวินาทีสุดท้าย ป่านนี้คงตกลงไปกองกับพื้นแล้ว
เพิ่งตื่นเช้ามาก็เจอเรื่องชวนหวาดเสียวขนาดนี้ ความง่วงหนีหายไปหมด ตอนนี้เธอตื่นเต็มตา จะหลับต่อได้ยังไง