กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ลู่จิ่ว เจ้าบ้า นายหลอกฉัน
ผู้บัญชาการสูงสุดกังวลว่าพวกหนุ่มที่แก้ผ้าโทง ๆ กลุ่มนี้จะทำให้ซ่งเวยตกใจ
แต่ใครจะรู้ ซ่งเวยกลับมีรอยยิ้มระบายอยู่ที่มุมปาก กำลังมองพวกที่วิ่งหลบหนีกันวุ่นวาย ตะกุยตะกายหากางเกงและเสื้อผ้าใส่ตัวอย่างมีอารมณ์ขัน
สีหน้านั้นจะเหมือนหวาดกลัวหรือเขินอายตรงไหน เรียกว่าสุขุมเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะเยือกเย็นได้เลยด้วยซ้ำ
ผู้บัญชาการสูงสุดตะลึงไปเลย ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไร
ซ่งเวยพูดอย่างเย้ยหยัน “สำหรับแพทย์แล้วมีแค่คนป่วยกับคนธรรมดาเท่านั้น จะชายหญิงอะไรก็ไม่สำคัญ อีกอย่างบนตัวพวกเขาก็ยังมีกางเกงชั้นในอยู่ไม่ใช่หรือไร ต้องตื่นตูมกันถึงเพียงนี้ทำไม ทำเอาเหมือนฉันเป็นโจรเด็ดบุปผาไปได้”