กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 ลู่จิ่ว ฉันชอบคุณ
“พล่ามอะไร กองรถเราปีหนึ่งก็ได้กินแค่วันเดียว ฉันเตรียมตัวจะกินให้เต็มที่อยู่แล้ว วันนี้กลับมีแกโผล่มาทำลายเรื่องดี ๆ ของฉัน ไม่พอ ยังมากินเองอีก กินแล้วยังไม่แบ่งฉันสักนิด”
“ก็ช่วยไม่ได้ นายรอปีหน้าก็แล้วกัน” ลู่จิ่วพูดพลางยัดเนื้อสองชิ้นสุดท้ายเข้าปากจนหมด
จงอี้โมโหจนหัวจะระเบิด โถมเข้าใส่เขาแล้วพยายามแคะเนื้อออกจากปากเขา
ซ่งเวยมองชายหนุ่มสองคนตรงหน้าจู่ ๆ ก็ตีรันฟันแทงกันเหมือนเด็ก ๆ ยัยง่วงนอนที่เกาะอยู่ก็ถูกไล่ให้ปลิวหนีหายไปเลย
ในห้วงเลือนราง ราวกับย้อนกลับไปยังวันวานในบ้านพักข้าราชการ สมัยนั้นจงอี้ก็เป็นแบบนี้ ตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้าง ๆ ลู่จิ่วที่ทั้งหยิ่งทั้งมั่นหน้าอยู่ตลอด