กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 พบกันให้พอในครั้งเดียว
นี่มันห้องของลู่จิ่วเชียวนะ…
ซ่งเวยไม่รู้เลยจะบรรยายความรู้สึกตอนนี้อย่างไรดี
ชาติก่อนเธอเลือกกลับไปเมืองหลวง จึงไม่มีทางมาเกี่ยวข้องกันอีกตลอดชีวิต
แต่ตอนนี้เลือกแนวหลัง กลับพบกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่แรก
นี่เพิ่งวันแรกที่รายงานตัว จะตื่นเต้นขนาดนี้เลยหรือไง
ที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ พบกันซ้ำแล้วมีประโยชน์อะไร ลู่จิ่วมีจงเสวี่ยอยู่ข้างกาย เธอจะไปแย่งคนของคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด
ฟ้าดินคงใช้วิธีนี้เตือนให้เธอถอยกลับมั้ง
ซ่งเวยถอนหายใจ ตั้งใจจะนอนต่ออีกสักหน่อยให้ทานทนรอฟ้าสว่าง แต่พอขยับไหล่ก็เจ็บแปลบขึ้นมา
ลู่จิ่วยังโทษว่าเธอลงมือหนัก แรงมือของเขาก็ไม่ใช่เบา ๆ เลย