กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 มุ่งสู่นิรนาม
หลิวอวี้ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เห็นซ่งเวยเงียบไปนานก็คิดเพียงว่าเธอยังปรับตัวกับบรรยากาศบนรถไฟไม่ได้ จึงปลอบต่อว่า “อีกสามชั่วโมงกว่าจะถึงเมืองจิ่นกวนแล้ว อดทนหน่อยนะ”
เห็นหลิวอวี้ประคองอย่างระมัดระวังราวกับปลอบเด็กน้อย ซ่งเวยอดยกมุมปากยิ้มไม่ได้
เธอกลับมาแล้ว บางทีอาจพลิกโชคชะตาของหลิวอวี้ไปพร้อมกันได้ด้วย คิดเช่นนี้แล้วยิ่งรู้สึกว่าการกลับชาติมาเกิดนั้นมีความหมาย
“ฉันไม่ได้บอบบางอย่างที่นายคิดเลยนะ วันข้างหน้าขอให้สหายหลิวอวี้ช่วยแนะนำกันมาก ๆ พวกเรามาร่วมกันตั้งใจรับใช้ประชาชนแนวที่สามและอุทิศตนเพื่อการแพทย์เถอะ”
“!” หลิวอวี้มองซ่งเวยอย่างประหลาดใจ “เอ่อ… ได้”