กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หมู่บ้านในเมืองแห่งหนึ่ง
ภายในห้องที่มีพื้นที่ไม่ถึง 20 ตารางเมตร ถูกอัดแน่นไปด้วยเฟอร์นิเจอร์จนแทบไม่มีที่ให้คนเดิน
ข้าวของภายในห้องถูกโยนทิ้งระเกะระกะ
ตรงมุมห้องมีเตียงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ทั้งที่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงและอากาศเริ่มเย็นลงแล้ว แต่บนเตียงยังคงมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยออกมาเป็นระยะ
ฉินเข่อเอ๋อร์เบิกตาจ้องเพดานเขม็ง สีผนังหลุดออกไปแผ่นหนึ่ง จำนวนรอยร้าวบนกำแพงเธอท่องจำได้ขึ้นใจนานแล้ว ถึงขั้นสามารถวาดภาพลักษณะของรอยร้าวแต่ละเส้นออกมาในหัวได้
เพราะเป็นอัมพาต เธอจึงแม้แต่จะพลิกตัวง่าย ๆ ก็ยังทำไม่ได้ ไม่มีใครคอยเช็ดตัวให้ แผลกดทับใต้ร่างเน่าเฟะและส่งกลิ่นเหม็นไปนานแล้ว บางครั้งเธอยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีแมลงไต่ผ่านร่างกาย