กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พ่อแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้าน มีคนส่งพวกเขาไปโรงพยาบาลแล้ว…”
เจียงไจ้อวี๋วัยแปดขวบก้าวขาสั้น ๆ อย่างสุดกำลัง ก่อนวิ่งพรวดเข้าไปในโรงพยาบาล
พ่อแม่…
อย่าเป็นเหมือนในฝันเลย…
อย่าทิ้งเธอไป
ตอนเดินผ่านหัวมุม เธอไม่ทันระวังจึงชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
เด็กหนุ่มสูงกว่าเธอมากกว่าหนึ่งช่วงศีรษะ เขาตอบสนองอย่างรวดเร็วและรีบประคองเธอไว้
“เด็กน้อย จะวิ่งเร็วขนาดนั้นไปทำไม ในโรงพยาบาลมีคนอยู่เต็มไปหมด” น้ำเสียงของเขาในช่วงเสียงกำลังเปลี่ยนแหบพร่าเล็กน้อย
เจียงไจ้อวี๋เงยหน้าขึ้น แสงแดดเจิดจ้าจนเกินไป เหงื่อเกาะอยู่ตามหางตา เธอมองใบหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัด เห็นได้เพียงโครงร่างราง ๆ
“ขอบคุณนะ พี่ชาย”