กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รู้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ
เจียงไจ้อวี๋ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจนัก เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า “จะคุยกันทางโทรศัพท์แบบนี้เหรอ”
“ถ้าสะดวก แน่นอนว่าคุยกันต่อหน้า แต่ตอนออกมา คุณควรหลบกล้องให้ดี”
“ได้ เจอกันที่ไหน”
“ข้างหลังหมู่บ้าน ริมลำธารตรงเชิงเขาหนานซาน เดี๋ยวฉันส่งตำแหน่งให้”
หลังวางสาย เจียงไจ้อวี๋ก็ลุกพรวดขึ้น หันหลังให้จวินเถาแล้วพูดว่า “ฉันจะไปคุยกับลู่เหยี่ย นาย…นายพักผ่อนเร็วหน่อย”
ตอนนี้ในหัวของเธอสับสนเล็กน้อย เธอต้องหาเรื่องอื่นเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อสงบสติอารมณ์ให้ดี
เธอเดินผ่านจวินเถาไปทางระเบียง
“เดี๋ยว” จวินเถาคว้าข้อมือเธอไว้ “ผมไปกับคุณ”