กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
งานเลี้ยงมื้อนี้จบลงท่ามกลางความสุขของทั้งเจ้าภาพและแขก
ถึงเวลาปิดไลฟ์ แขกรับเชิญต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
เจียงไจ้อวี๋กินจนแน่นท้องไปหน่อย จึงลากจวินเถาเดินเล่นในหมู่บ้านเพื่อย่อยอาหาร พร้อมเล่าเรื่องที่เธอได้ยินในป่าตอนกลางวันให้เขาฟัง
“ไม่มีศพ?” จวินเถาขมวดคิ้วถาม “คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ฟังผิด”
“น่าจะใช่”
เจียงไจ้อวี๋หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดอยู่บนหน้าจอสองสามครั้ง “ฉันมีเสียงบันทึกอยู่ ลองฟังดู”
เธอกดเปิด เสียงสำเนียงท้องถิ่นที่คุ้นเคยก็ลอยออกมาจากลำโพงโทรศัพท์
จวินเถานิ่งเงียบฟังเสียงบันทึกทั้งหมดจนจบ คิ้วยิ่งขมวดลึกขึ้นเรื่อย ๆ “มันหมายความว่าอย่างที่คุณพูดจริง ๆ”