กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่เหยี่ยหมดหนทาง จึงลองหยั่งเชิงว่า “งั้นเธอนั่งพักตรงนี้ก่อนดีไหม เดี๋ยวฉันเกี่ยวข้าวสาลีเอง”
เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว ฮั่วปิงแทบกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าไม่อยู่ “งะ งั้นนายไปเถอะ”
ลู่เหยี่ย “...”
ที่แท้คุณหนูผู้บอบบางคนนี้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง
เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น เพียงหันกลับไปเกี่ยวข้าวสาลีต่อ
【ว้าว คนกลุ่มหนึ่งเกี่ยวข้าวสาลี ทำให้ฉันนึกถึงตอนเด็ก ๆ ที่บ้านเกิดชนบทเลย】
【ฉันชอบดูคนเมืองมาทรมานในหมู่บ้านแบบนี้ที่สุด ฮ่า ๆ ๆ ๆ】
【เดี๋ยวก่อน จำนวนคนไม่ถูกหรือเปล่า ทำไมมีแค่เจ็ดคนเอง】
【แล้วฮั่วปิงล่ะ】
【แปดส่วนคงกำลังอู้งานอยู่】