กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอออกจากบ้าน เจียงไจ้อวี๋ก็กอดต้นไม้ใหญ่แล้วโขกหัวใส่มันตรง ๆ
“ฉันมันสมควรตายจริง ๆ นายดูสิ ฉันจะพูดถึงลูกสาวของคนอื่นขึ้นมาทำไมกัน?”
ตอนที่เธอกำลังจะโขกใส่ต้นไม้อีกครั้ง จวินเถาก็ยื่นมือออกมา ใช้ฝ่ามือรองหน้าผากเธอไว้
“เรื่องนี้จะโทษคุณก็ไม่ได้ พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครอบครัวเขาเป็นแบบนี้”
“พี่สาวนางฟ้า พวกพี่กำลังพูดถึงเรื่องพี่หน่วนเยวี่ยอยู่เหรอ?” ถังหย่าเงยหน้ามองพวกเขา
“เสี่ยวหย่า เธอฟังที่พวกเราพูดรู้เรื่องด้วยเหรอ?” เจียงไจ้อวี๋ย่อตัวลงถาม
เด็กเล็กหลายคนไม่ได้เข้าใจความหมายของคำว่า “ตาย”
“อืม พวกเรารู้กันหมด พี่หน่วนเยวี่ยเสียไปนานแล้ว”