กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจียงไจ้อวี๋!” กู้อวี้เฉินโกรธจนหน้าซีดเขียว “เธอพอได้แล้ว!”
“คำนี้ฉันควรเป็นคนพูดมากกว่านะ” เจียงไจ้อวี๋มองเขาเหมือนมองคนโง่ “ฉันแค่เอาขยะไปทิ้งดี ๆ นายก็ตะโกนเรียกฉันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วก็ยังมาหงุดหงิดใส่ฉันอย่างไม่มีเหตุผลอีก ฉันไปขุดสุสานบรรพบุรุษบ้านนายหรือไง?”
“น้องไจ้อวี๋ ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบฉัน อย่าพาลใส่พี่เฉินเลย มีอะไรก็มาลงที่ฉัน”
ฉินเข่อเอ๋อร์ก้าวไปข้างหน้า กางแขนขวางอยู่ตรงหน้ากู้อวี้เฉิน ทำท่าทางราวกับกำลังยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง
เจียงไจ้อวี๋กลอกตา
เธอนี่โง่จริง ๆ ไม่ควรไปยุ่งกับชายหญิงวิปลาสสองคนนี้เลย!
เธอชูนิ้วกลางใส่ฉินเข่อเอ๋อร์ ก่อนหมุนตัวแล้วเดินขึ้นเขาต่อ
ทิ้งให้กู้อวี้เฉินกับฉินเข่อเอ๋อร์ที่ยังอยู่ตรงนั้นตกอยู่ในสถานการณ์น่าอึดอัด