ตอนที่ 49 อาจมีไว้เพื่อทำทรงกระมัง

ส่วนเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หินข้างกายเขา กลับมีท่าทีสบาย ๆ กว่ามาก

เมื่อเฉาจาวเห็นเด็กหนุ่มผู้เกียจคร้านคนนั้น นางก็ชะงักงันไปในทันใด

รูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มผู้นี้...เหตุใดจึงทำให้นางรู้สึกคุ้นตาอยู่เล็กน้อย?

โดยเฉพาะดวงตาและคิ้วคู่นั้น ล้วนกระจ่างใสและดูโง่งมถึงเพียงนี้

เหวินเสวี่ยชิงสะกดน้ำเสียงตื่นเต้นเอาไว้ ก่อนถามเฉาจาวว่า “เป็นอย่างไรบ้างสหายเต๋าเฉาจาว เจินเหรินให้ความรู้สึกมากกว่าหรือไม่?”

“อืม ๆ!”

“?”

เสียงนี้มิใช่เสียงของเฉาจาว เฉาจาวและเหวินเสวี่ยชิงจึงหันไปมองพร้อมกัน เห็นเพียงฝานเหลียนยกมือปิดปากราวกับเพิ่งรู้ตัว ก่อนกล่าวแก้เก้อว่า “พวกเจ้าไม่ได้ยินสิ่งใดทั้งนั้น!”