ตอนที่ 27 สมองหมูของเจ้า ข้ามีประโยชน์อื่นให้ใช้

ท่าทีโอหังของหวังหลิวที่ก่อนหน้านี้แทบจะล้ำเส้นจนเกินไป พลันสลายหายไปไม่น้อย

เขาพลันตระหนักมรรคขึ้นมา “มิน่าเล่า เจ้าเองก็ผ่านมาตั้งนานแล้วแต่มีเสื้อผ้าเพียงชุดเดียว ที่แท้ก็เรียนรู้มาจากพ่อของเจ้านี่เอง...”

เฉาจาว “?”

ยกก้อนหินขึ้นมา กลับกลายเป็นทุ่มใส่เท้าตนเองเสียได้?

“เดี๋ยวก่อน เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีเสื้อผ้าเพียงชุดเดียว?”

นางพลันนึกขึ้นได้ วันนี้นางเพิ่งพบหวังหลิวเป็นครั้งแรกมิใช่หรือ?

เจ้าหนูนี่พูดส่งเดชไปเรื่อยจริง ๆ สินะ!

สีหน้าของเฉาจาวพลันดุดันขึ้น ทว่าเมื่อนางเพิ่งแยกเขี้ยว ก็สบเข้ากับใบหน้าของหวังหลิวที่จู่ ๆ ก็แดงก่ำ ทั้งยังเผยความเขินอายออกมาเล็กน้อย

เฉาจาวชะงักไปครู่หนึ่ง